หลังออกมาจากอ้อมอกอุ่นๆของแม่ในคืนพระจันทร์เต็มดวงคืนนั้น ผมก็ใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียวเรื่อยมา มีเพียงน้ำกับฟ้าและป่าโกงกางเป็นเพื่อน ผมมีบ้านเป็นของตัวเอง เป็นรูเล็กๆลึกๆที่ลงแรงขุดเพียงลำพัง ส่วนชุมชนที่ผมอาศัยอยู่ถ้าคุณๆได้มาเห็นก็คงจะว่าเป็นชุมชนแออัดแน่นอน ผมมีเพื่อนบ้านนับล้านตัว แต่เชื่อมั๊ยว่าผมไม่เค้ย…ไม่เคยมีเพื่อนแท้แม้เพียงตัวเดียว ก็ไม่รู้ทำไมเข้าใกล้กันทีไรเป็นอันต้องประดาบกันซะทุกที

            อันตัวผมนั้นเป็นปูตัวเล็กๆสีสันสดใส รูปหล่อ ก้ามใหญ่ แหะ แหะ ใหญ่ข้างเดียวครับ บางตัวใหญ่ก้ามซ้าย บางตัวก็ใหญ่ก้ามขวา ใหญ่มาตั้งแต่เกิด ผมคิดเอาเองนะว่าแม่พวกปูสาวๆเขาคงจะชอบ ก็พวกเธอไม่มีก้ามโตๆนี่ครับ เธอมีแค่ก้ามเล็กๆขนาดเท่ากันทั้งสองข้าง เหตุนี้เองที่ทำให้พวกเธอหยิบจับอาหารป้อนเข้าปากได้รวดเร็ว วันวันผมเห็นพวกเธอตั้งหน้าตั้งตากินแล้วก็กิน ซ้าย ขวา ซ้าย ขวา อ้ำๆๆๆ อยู่ตลอดเวลา กินเก่งครับแต่ตัวเล็กแบบบางกันทั้งนั้น ผิดกับพวกผมที่ใช้ก้ามหยิบอาหารเข้าปากได้แค่ข้างเดียว เพราะก้ามอันใหญ่นั้นน่ะมันก็ใหญ่เกินกว่าจะป้อนอะไรเข้าปากได้

            ก้ามโตๆของผมมีประโยชน์มากกว่าเอาไว้วางก้ามอวดสาวๆเป็นไหนๆ เราเอาไว้ต่อสู้ครับ เวลาสู้กันก็จะใช้ก้ามใหญ่นั่นแหละจับก้ามใหญ่ของคู่ต่อสู้หนีบไว้แล้วก็ดึงกันไปดึงกันมา บางทีเจ้าพวกตัวเล็กๆงัดเอาพวกตัวใหญ่กระเด็นหงายหลังไปเลยก็มี แต่พวกเราไม่ค่อยได้สู้กันแบบดุเดือดนักก็แค่ประดาบกันนิดๆหน่อยๆพอเห็นท่าทางว่าสู้ไม่ได้ก็แจวลงรู ก็เท่านั้น

            พวกผมขยันนะครับ พอว่างจากหากิน ก็จะขุดแต่งรูอยู่เรื่อยๆให้สวยงามน่าอยู่ ลงไปขุดแล้วอุ้มขี้ดินเป็นก้อนกลมๆขึ้นมาทิ้งข้างบน เขาว่าเวลาพวกผมหยิบกินแพลงตอนเล็กๆในดินนั้นยังเป็นการช่วยพรวนดินได้อย่างดีอีกด้วย ส่วนเวลาผมแทะเล็มกินเศษใบไม้ที่ร่วงหล่นลงในป่าก็เป็นการช่วยให้ใบไม้เหล่านั้นย่อยสลายได้ง่ายขึ้นเหมือนกัน

            ความที่ผมมีก้ามใหญ่แล้วก็ชอบโบกก้ามวิบวับอยู่ตลอดเวลา พอพวกมนุษย์เห็นเข้าก็เลยตั้งฉายาให้ต่างต่างนานา บ้างก็เรียกผมว่า"ปูก้ามดาบ"อย่างที่คุณๆรู้อยู่ บ้างก็เห็นว่าท่าทางการโบกก้ามนั้นเหมือนท่าฟ้อนรำก็เรียกว่า"ปูรำละคร"ก็มี หรืออีกบ้างก็เห็นว่าท่าทางเหมือนพวกผู้แทนที่ยกมือลงคะแนนในสภาก็เรียกว่า"ปูผู้แทน"ก็มี ยิ่งไปกว่านั้นบางคนเห็นท่าทางพวกผมก็หาว่าเป็น"ปูนักเลง"เลยก็มี

            เล่ามาตั้งนานคุณๆรู้จักพวกผมดีขึ้นไหมครับ ถ้าอย่างไรผ่านไปแถบถิ่นที่มีป่าชายเลน ลองชายตาลงมองแทบเท้า คุณอาจเจอรอยยิ้มจริงใจจากผมและเพื่อนๆก็ได้ หวังว่าเราคงมีโอกาสได้เจอกันสักครั้งนะครับ