Q
       วันก่อนไปเสี่ยงเซียมซีมากับเพื่อนหลายคน เพื่อนคนหนึ่งเสี่ยงได้ใบที่เก้า ไม่เป็นมงคลเลย ตั้งแต่วันนั้นมาเพื่อนก็รู้สึกแย่
วิตกกังวล กลัวว่าชีวิตจะเป็นไปอย่างคำทำนายจริงๆ จึงอยากถามว่า เสี่ยมซีมาอยู่ในวัดหรือศาลเจ้าได้อย่างไร และมีความน่าเชื่อ
ถือแค่ไหน ?
A
    ก่อนอื่นคงต้องมาดูต้นตอของความรู้สึกแย่และวิตกกังวลจากเซียมซีใบที่เก้ากันก่อน

         
 

   ใบที่เก้า
  *************************

  ใบที่เก้าคราวเคราะห์จำเพาะแท้ ต้องพลัดพ่อพรากแม่ไม่แลเหลียว
ต้องลำบากจากถิ่นอยู่แต่ผู้เดียว ไม่กลมเกลียวญาติมิตรอนิจจา
ถามเรื่องเรียนเรียนได้ถ้าใจรัก ทว่าอุปสัคสูงใหญ่คล้ายภูผา
ต้องพากเพียรเรียนอยู่หลายเพลา ปริญญาใบนี้มักมีมาร
ถามเรื่องคู่คู่รักจักรักจริง แต่พอหน่ายก็พร้อมทิ้งไม่สงสาร
รักกับใครรักได้ไม่เนิ่นนาน ต้องซมซานชอกช้ำระกำทรวง
ถามเรื่องเงินเงินไม่ง่ายดังใจปอง ถามเรื่องทองทองสลายไม่อาจหวง
จะเดือดร้อนเพราะเรื่องเงินเผอิญดวง- ตกพระร่วงพลัดบัลลังก์ข้างขาลง
ถามเรื่องเพื่อนมีไม่มากยากไว้ใจ มักพบเพื่อนจัญไรเปี่ยมพิษสง
คบกับเพื่อนเหมือนคบอยู่กับงูดง เผลอเมื่อไหร่ถูกมันปลงปล้นปางตาย
ใบที่เก้าคราวเคราะห์จำเพาะแท้ ทุกข์ย่ำแย่ย้อนยอกช้ำชอกหลาย
สิทธิการิยะพระทำนาย อยากทุกข์วายให้บวชชีเท่านี้เอย.

        เซียมซีมีความเป็นมาอย่างไรในทางประวัติศาสตร์ ผู้เขียนไม่รู้ แต่ในทางเศรษฐศาสตร์มีผู้รู้อย่างหลวงพ่อปัญญานันทะ
(พระธรรมโกศาจารย์) ให้คำอธิบายไว้อย่างนี้

        “ใบเซียมซีเสี่ยงทายตามโบสถ์ต่างๆ ที่เข้ามาอยู่ตามโบสถ์ก็เพราะพระอยากได้เงิน แต่กลายเป็นการทำลายพุทธศาสนาไป
เพราะคนที่มาสั่นติ้วเกิดเข้าใจผิด คิดว่าหลวงพ่อศักดิ์สิทธิ์ดลบันดาลให้เป็นไป ความจริงหลวงพ่อมิได้ดลบันดาลอะไรเลย หาก
แต่แขนของเราทั้งสองเป็นตัวการใหญ่ เราไปจับกระบอกสั่น ไม้มันจึงหล่นออกมาได้ คนโง่ไม่เข้าใจจึงถูกเขาหลอกให้สั่นเสียจน
เหงื่อไหลไคลย้อย นี่เป็นเพราะเห็นแก่เงินโดยแท้”

      เมื่อมองในแง่ของความน่าเชื่อถือ ในทัศนะส่วนตัวของผู้เขียนแล้วไม่เคยให้ความเชื่อถือต่อสิ่งที่ปรากฏอยู่ในใบเซียมซีเลย
เพราะคนเขียนก็คงเขียนไปในลักษณะ “กลอนพาไป” เท่านั้นเอง          ลองอ่านดูเถิด กลอนก็เขียนดาดๆ ไปอย่างนั้นเอง ไม่มี
วรรณศิลป์ ไม่มีองค์ความรู้อะไร จังหวะของกาพย์กลอน     เพลาดพาดไปถึงเรื่องไหนได้ ก็เขียนไปอย่างนั้นโดยอัตโนมัติ ไม่ได้
ใช้หลักการอะไรที่พอจะเอ่ยอ้างได้ว่า สิ่งที่เขียนไว้มีอำนาจ มีพลัง มีมนต์ขลัง หรือมีภูมิปัญญา     ที่สามารถดลบันดาลประทานพร
ให้คนที่มาสั่นเซียมซีมีอันเป็นไปได้ต่างๆ อย่างที่เขียนไว้จริงๆ กล่าวให้ตรงกว่านั้นอีกก็ได้ว่า     ไม่มีความน่าเชื่อถือ อะไรอยู่ใน
ใบเซียมซีเลย เขาเอาไว้ส่ายเล่นสนุกๆ แก้เหงา และเป็นเครื่องมือแสวงหาเงินทองของพวกหัวหมอเท่านั้นเอง

   อย่ากลัวว่า ชีวิตจะมีอันเป็นไปตามคำพยากรณ์ทั้งในทางดีและร้ายอย่างที่ปรากฏอยู่ในใบเซียมซีเลย เพราะตามหลักความจริง
แล้ว ชีวิตของคนเราล้วนเป็นไปตาม “กรรม” (การกระทำ/พฤติกรรมทางกาย วาจา และใจ) ที่ “มันสมองและสองมือ” ของเราเอง
เป็นคนสร้างสรรค์มันขึ้นมาอย่างเป็นด้านหลัก เราทำดี ชีวิตก็ดี เราทำชั่ว ชีวิตก็ชั่ว ตรรกะอันแสนเรียบง่ายทว่า เป็นความสัตย์
และมีความเป็นสากลอย่างยิ่งนี้ จริงแท้แน่นอนที่สุด ชีวิตของมนุษยชาติทั้งหมด ไม่ว่าเขาจะนับถือศาสนาอะไร  หรือสังกัดอยู่ใน
ลัทธิอุดมการณ์ไหนก็ตาม ล้วนตกอยู่ภายใต้กฎที่ว่านี้ทั้งนั้น      เราเป็นอย่างที่เราคิด พูด และทำ ชีวิตของเรา คือ ผลสะท้อนของ
ความ คิด คำพูด และการกระทำของเรา ซึ่งมองเห็นอยู่โต้งๆ ในแต่ละวันนี่เอง     กล่าวอีกนัยหนึ่งว่า เราเก็บเกี่ยวในสิ่งที่เรานั่น
แหละเป็นคนหว่าน ไม่ได้มีอำนาจวิเศษอะไรซึ่งอยู่เหนือสามัญวิสัยมาคอยบงการชีวิตของเราอยู่อย่างลับๆ หรอก ใบเซียมซีที่ได้
มา นั้นโยนทิ้งลงถังขยะไปได้เลย

Q
 มีโอกาสได้ไปนมัสการพระบรมสารีริกธาตุที่อัญเชิญมาจากหลายประเทศกับคุณแม่ รู้สึกอิ่มบุญ แต่ก็สงสัยว่า เราจะรู้ได้อย่างไรว่า
พระบรมสารีริกธาตุที่ไปอัญเชิญมานั้น เป็นของจริงหรือของปลอม ?
A
      การจะดูว่าพระบรมสารีริกธาตุอันไหนเป็นของจริงหรือของปลอมนั้น     ดูเหมือนว่าจะไม่มีกฎเกณฑ์ที่ตายตัว ยิ่งดูยิ่งยุ่งยิ่งถก
เถียง ยิ่งขยายวงแห่งความขัดแย้ง หลังพุทธปรินิพพานก็เกือบเกิดมหาสงครามเพราะแย่งยื้อพระบรมสารีริกธาตุมาแล้วครั้งหนึ่ง
อย่าไปยุ่งกับเขาเลยเรื่องพระธาตุองค์ไหนจริงองค์ไหนปลอม หันมาสนใจพระธรรมดีกว่า        เพราะมีหลักการพิสูจน์ที่แน่นอน
ชัดเจน สงสัยเรื่องอะไร เปิดพระไตรปิฎกสอบทานได้ตลอดเวลา หรือถ้าไม่มั่นใจพระไตรปิฎก จะลงมือปฏิบัติให้เห็นผลด้วยตัว
เองก็ยังได้

       เมื่อครั้งที่พระพุทธองค์ยังทรงพระชนม์อยู่ มีพระรูปหนึ่ง (พระวักกลิ) สนใจในพระรูปพระโฉมของพระองค์มากถึงกับติดตาม
ไปเฝ้าแหนพระองค์อยู่ทุกแห่งหน เพื่อจะได้ชื่นชมพระวรกายอันเปี่ยมด้วยมหาปุริสลักษณะของพระองค์อย่างจุใจ อยู่มาวันหนึ่ง
พระพุทธองค์ทรงเรียกภิกษุรูปนี้เข้าไปหา แล้วตรัสเตือนว่า..

        “เธอไม่ควรจะมาติดใจอยู่ในรูปโฉมโนมพรรณ ซึ่งมีอันจะต้องเปื่อยเน่า แตกดับเป็นธรรมดานี้ให้เสียเวลาเลย เพราะสิ่งนี้
ไม่ใช่ตัวตนของเรา ผู้ใดก็ตามเห็นธรรม (ความจริงของชีวิตและสรรพสิ่ง) ผู้นั้น จึงนับว่าเห็นเรา และผู้ใดก็ตามที่เห็นเราผู้นั้นจึง
นับว่าเห็นธรรม”   การที่ชาวพุทธไปมุ่งสนใจอยู่ที่พระ (บรมสารีริก-) ธาตุ ทำให้มองไม่เห็นพระธรรม หรือมองข้ามความสำคัญของ
พระธรรมไปอย่างน่าเสียดาย และถ้าหากพระพุทธองค์ยังทรงพระชนม์อยู่ ก็ไม่แน่ว่า คนที่ไปมัวหลงพระธาตุของพระองค์   อาจจะ
ถูกตำหนิเหมือนพระวักกลิก็เป็นได้ คนบางคนครอบครองพระธาตุเอาไว้มากมายหลายร้อยหลายพันชิ้น แต่ถ้าใจของ  เขายังตก
เป็น ทาส ของกิเลส คือ โลภ โกรธ หลง อย่างเต็มอัตรา ก็สู้คนธรรมดาที่ไม่เคยเห็นพระธาตุ แต่ปฏิบัติพระธรรมอยู่เป็นนิตย์ไม่
ได้วางพระธาตุ ปฏิบัติพระธรรมดีกว่า เพราะเห็นผลทันตา ทั้งยังไม่ต้องเสียเวลาพิสูจน์ให้ยุ่งยากด้วย



Designed by Internet Team www.thaitv3.com