คณะธุดงค์ได้เดินทางมาถึงหมู่บ้านพลาดบำรุงได้พบกับพวกของดวง มีเรื่องกับพวกเณรทำให้นาบุญไม่พอใจ มีเรื่องกับ
พวกอันธพาลหลวงพี่คมน์ เณรได้มาเยี่ยมและอโหสิให้กับดวง จากนั้นจึงเดินออกธุดงค์ต่อไป เพื่อตามหาแม่ของเณรจ๋องให้
พบ

     ในหมู่บ้านพลาดบำรุง หมดเรื่องอันธพาลมีเรื่องบรรดาวัยรุ่นซึ่งทำตัวไม่เหมาะสมสร้างความไม่สบายใจให้กับพ่อแม่รวมทั้ง
มะปรางแม่ของพลอยและชมพู่ พลอยพลาดท่าให้กับแฟนจนท้องและต้องออกจากโรงเรียน ก่อนวัยอันควร แต่เมื่อทุกอย่างคลี
คลายไปในทางที่ดี ทุกคนต่างเข้าเอาอกเอาใจกัน ทุกคนจึงเดินทางต่อไปเพื่อให้พบกับสิ่งที่ต้องการ

     หลวงพี่คมน์ เณและลูกศิษย์ธุดงค์มาถึงหมู่บ้านไกลบำรุง ซึ่งหมู่บ้านนี้เณรจ๋องมีความ รู้สึกว่าแม่ได้อยู่ใกล้ๆ และก็เป็นจริง
ตามความรู้สึก เณรจ๋องได้พบปรางค์ซึ่งป่วยเป็นโรคมะเร็งระยะสุดท้าย แม่ลูกต่างดีใจได้พบกัน นาบุญ ดำเ บี้ยวได้อาสาดูแล
ปรางค์ให้ในคืนนั้น เณรจ๋องรู้สึกเป็นห่วงปรางค์มากจึงไปหาปรางค์และได้พูดคุย และปรางค์ก็สิ้นลมต่อหน้าลูกชาย

         หลังจากที่เผาศพปรางค์ หลวงพี่คมน์ เณรและลูกศิษย์ ก็เดินทางกลับวัดลืมบำรุง ชิดทองเสียใจมากที่ปรางค์ตายและก็ถึง
เวลาที่เณรแก่นจะต้องสึกเพราะโรงเรียนใกล้เปิด         กิญาต้องกลับกรุงเทพฯ นาบุญเสียใจที่กิญาต้องกลับกรุงเทพฯ อนงค์ก็
พยายามกีดกัน เพราะเห็นว่านาบุญเป็นสัปเหร่อจนๆ ซึ่งป้าบุญว่าทำไมนาบุญไม่บอกความจริงใจให้ทุกคนรู้ว่านาบุญเป็นใคร
แต่ด้วยคำสอนของหลวงตา ทำให้อนงค์ยอมเปิดโอกาสให้นาบุญกับกิญาได้คบกัน

     กิญารู้แล้วว่านาบุญมีกิจการอะไรที่กรุงเทพฯ และแกล้งทำไม่รู้และแกล้งสนิทสนม กับเด็กชายและบอกกับนาบุญว่าตนเอง
มีความรู้สึกให้กับนาบุญได้แค่เพื่อน ทำให้นาบุญเสียใจแต่สุดท้ายก็รู้ว่ากิญารู้ว่านาบุญกับเด็กชายเป็นคนคนเดียวเณรจ๋องก็
บอกกับหลวงตาว่าจะไม่ขอสึกจะขอบวชรับใช้ศาสนาต่อไป ชิดทองเสียใจและดีใจที่รู้ว่าเณรจะบวชไม่สึก เจิมและชาวบ้านได้
แสดงลิเกให้กับเณรแก่นที่จะกลับไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯพร้อมด้วยกิญา ให้กับเณรจ๋องที่บวชไม่สึก ทุกคนต่างแยกย้ายไปทำ
งานตามหน้าที่ของตน แต่ก็สัญญาว่าจะกลับมาพัฒนาหมู่บ้านลืมบำรุงซึ่งรอให้คนรุ่นใหม่กลับมาบำรุง