นาบุญเป็นชายหนุ่มที่เพิ่งจบการศึกษาจากจุฬลงกรณ์มหาวิทยาลัย คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ และเป็นคนที่สร้างเว็บไซท์ Everyday.com ซึ่งเป็นเว็บไซท์ ์ไดอารี่ที่มีวัยรุ่นเข้ามาสมัครเป็นสมาชิกที่ทั้งอ่านและเขียนมากที่สุดเว็บไซท์หนึ่งในประเทศไทย    นอกจากมีที่ให้เขียนไดอารี่แล้วในเว็บไซท์ดังกล่าวยังมีส่วน
ของกระดานพูดคุยสนทนาแลกเปลี่ยนความรู้ในเรื่องราวต่าง ๆ หลากหลาย นาบุญจะเป็นคนคอยเข้าไปตอบปัญหาต่าง ๆ   ในเว็บไซท์ของตนเองเสมอเกี่ยวกับ
เรื่องราวต่าง ๆ โดยเฉพาะปัญหาทางคอมพิวเตอร์โดยใช้นามแฝงว่า "เด็กชาย" และคนที่คุยกับ "เด็กชาย" บ่อยที่สุดก็คือ กิญา         หญิงสาวที่กำลังเรียนอยู่ปี 4
คณะจิตรกรรม มหาวิทยาลัยศิลปากร และเริ่มสนใจเรื่องคอมพิวเตอร์ ทั้งสองคนสนิทกันจนแชตด้วยกันทุกวันผ่านทางโปรแกรมคอมพิวเตอร์ MSN

         ต่อมาพ่อของนาบุญได้เสียชีวิตลง นายุญจึงกลับไปร่วมงานศพของพ่อที่วัดลืมบำรุงในหมู่บ้านลืมบำรุง และได้รู้ว่าแม่บุญแม่ของ ตัวเองนั้นเสียใจมากที่สามี
ได้ตายลง   นาบุญจึงตัดสินใจอยู่กับแม่ที่ต่างจังหวัดโดยจะดำเนินกิจการร้านขายดอกไม้ และพวงหรีดต่อจากพ่อเอง ขณะเดียวกันก็เกิดเหตุการแปลกๆ กับเด็ก
ชายจ๋องซึ่งเป็นลูกของชิดทองแห่งหมู่บ้านลืมบำรุง ปกติจ๋องเป็นเด็กเกกมะเหรกเกเร หนีเรียนและชอบแกล้งเณรแก่นบ่อย ๆ เวลาไปบิณฑบาต อยู่ ๆ จ๋องก็เกิด
อาการชักบ่อย ๆ เหมือนกับถูกผีเข้า ชิดทองจึงพาไปให้หลวงพี่ที่อ้างตนว่าเป็นจอมขมังเวทย์รดน้ำมนต์ และเก็บเงินแพง ๆ       แต่เหตุการกลับเลวร้ายลงไปอีก
เพราะแทนที่เด็กชายจ๋องจะหายกลับชักมากขึ้นแถมเป็นโรคปอดบวมตามมาด้วย

          เณรแก่นเห็นเหตุการณ์ต่าง ๆ โดยตลอดจึงนำเรื่องราวไปบอกหลวงตาเย็น     หลวงตาเย็นจึงไปหาจ๋องที่บ้าน และบอกว่าจะช่วยให้จ๋องหายจากอาการดัง
กล่าว ชิดทองบอกว่าตัวเองยอมทุกอย่างเพื่อให้ลูกหาย หลวงตาบอกว่าถ้าจ๋องหายจะขอไปบวชที่วัด ชิดทองยอมแต่โดยดีและถามถึวิธีการที่จะให้ลูกของตัวเองหาย
หลวงตาแกล้งเอาน้ำใส่ขวดมาให้จ๋องกินแล้วบอกว่าเป็นน้ำมนต์ แล้วก็ขอนำตัวจ๋องไปรักษาเอง ชิดทองก็ยอมให้หลวงพ่อพาไปวัด ขณะที่เณรแก่นอยู่กับหลวงตา
เย็นในรถขณะพาจ๋องออกจากบ้านของชิดทอง เณรแก่นก็ถามว่าน้ำมนต์รักษาจ๋องได้จริงหรือ หลวงตาเย็นบอกว่าน้ำดังกล่าวรักษาใจของชิดทองไม่ให้กังวลเรื่อง
ลูกได้ แต่รักษาจ๋องไม่ได้ต้องเอาจ๋องไปรักษาที่โรงพยาบาลแทน  และที่ต้องทำเช่นนี้ก็เพราะว่าชิดทองมีความเชื่อในทางไสยศาสตร์มากกว่าวิทยาศาสตร์ที่เป็น
เหตุเป็นผล จ๋องถึงได้เป็นเช่นนี้ แล้วหลวงตาเย็นก็หันมาสอนเณรแก่นว่าให้ทำสิ่งใดโดยใช้เหตุและผล ไม่ใช่อคติต่าง ๆ ในการตัดสินใจ เพราะศาสนาพุทธคือ
ศาสนาที่สอนให้เชื่อในเรื่องเหตุและผล เณรแก่นจำคำหลวงตาไว้

          กิญามาหาพ่อที่หมู่บ้านลืมบำรุงพร้อมกับปรึกษากับพ่อเรื่องสาระนิพนธ์ที่ตัวเองจะทำส่งอาจารย์ก่อนจบการศึกษา  ลุงเจิมพ่อของกิญาบอกว่าวัดลืมบำรุงใน หมู่บ้านมีโบสถ์อยู่หลังหนึ่งให้กิญาลองไปดูว่าจะทำอะไรได้บ้างหรือไม่ กิญาจึงไปที่วัด         โดยก่อนหน้านี้ก็คุยทางอินเตอร์เน็ทกับนาบุญเรื่องที่ตัวเองจะไปที่วัด ลืมบำรุงด้วย ที่วัดกิญาได้พบกับพิธีบวชของเณรจ๋องที่หลวงตาเย็นบวชให้ และเจอกับชิดทองด้วย  ชิดทองเห็นกิญาก็เข้าไปเจ้าชู้ประตูดินใส่  แต่ก็เจอกับนาบุญ
ที่เข้ามาขัดจังหวะพอดีมีการปะทะคารมกันเล็กน้อยระหว่างนาบุญกับชิดทอง ซึ่งชิดทองด่านาบุญว่าเป็นกะเทยเพราะว่าเป็นเจ้าของร้านดอกไม้ แต่นาบุญก็ไม่ได้
ปฏิเสธอะไร ทำให้กิญาเองก็เข้าใจผิดไปด้วยว่านาบุญอาจจะเป็นพวกเกย์หรือพวกแอบจิต (นาบุญเองก็ไม่เปิดเผยตัวกับกิญาว่าเป็น "เด็กชาย" ในโลกไซเบอร์
หรือเลือกนาบุญ ในโลกของความจริง)นอกจากนั้นกิญายังได้เจอกับหลวงตาเย็น  และได้คุยกันเรื่องที่กิญาอยากจะวาดภาพที่ผนังโบสถ์ของวัดเพื่อเป็นพุทธบูชา
และยังจะได้เป็นงานสาระนิพนธ์ส่งอาจารย์ด้วย หลวงตาเย็นยินดีให้กิญาทำตามที่ขอ

       เรื่องราวของธรรมะติดปีกจึงเริ่มต้นขึ้นโดยมีเหตุการต่าง ๆ ในหมู่บ้านลืมบำรุงเป็นฉาก และมีชาวบ้านในหมู่บ้านและวัดเป็นตัวละคร โดยธรรมะจะสอน
ผ่านหลวงตาเย็น เณรแก่น และเณรจ๋องที่เป็นเณรบวชใหม่ที่ทำผิดศีลอยู่เสมอ ขณะเดียวกันหลวงตาเย็นก็ต้องคอยสอนธรรมะแก่คนในหมู่บ้าน    โดยเฉพาะ
ชิดทองที่เป็นคนที่เห็นเงินเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตและงมงายในเรื่องไสยศาสตร์และเวทย์มนต์คาถา และหลวงตาเย็นยังต้องสอนหลวงพี่คมน์ที่ยึดไสยศาสตร์
มากกว่าที่จะยึดคำสอนของพระพุทธเจ้าในการใช้ชีวิตสมณะเพศ ขณะเดียวกันก็จะต้องคอยลุ้นกับความรักของนายบุญและกิญาที่มีชิดทองคอยเป็นก้างขวางคอ
อยู่เป็นระยะ ๆ เรื่องราวของชาวบ้านลืมบำรุงจะเป็นอย่างไร สนุกสนานขนาดไหนติดตามชมได้ในธรรมะติดปีก.